ΜΕΤΑ (Apres) - Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Σχολιάστε...
Το όνομά του συνδέθηκε με τη λαογραφία, αλλά δεν ήταν μόνο λαογράφος. Ασχολήθηκε ακόμη με την αρθρογραφία, τις βιογραφίες, το κολλάζ, την ιστορία της αρχιτεκτονικής, την ποίηση. Εξέδωσε μάλιστα τρεις ποιητικές συλλογές (Ποιήματα [1968-1991], Ποτέ και Τίποτα, Topor: Τέσσερεις Εποχές) στις εκδόσεις Νεφέλη. Ο ίδιος οίκος κυκλοφόρησε και μία ποιητική συλλογή το 2004, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Πετρόπουλου, με το όνομα Μετά-Apres, σε δίγλωσση (ελληνογαλλική) μορφή, μεταφρασμένο από την Μαρία Κουκουλέ και εμπλουτισμένο με φωτογραφίες του Φαίδωνα Κουκουλέ. 
Η συλλογή "Μετά" δίνει και στον πιο αμύητο στο έργο του Πετρόπουλου, την ευκαιρία να αντικρίσει μεμιάς τον σπινθηροβόλο τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τον κόσμο, την κοινωνία, τον έρωτα. Μιλάμε για μία γραφή απαλλαγμένη από κάθε είδους σεμνοτυφία, την οποία απεχθανόταν όσο τίποτε σε όλη τη ζωή και το έργο του. Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεται λέξεις που θεωρούνται από τη συμβατική ηθική ως χυδαίες, και η εξύψωση που πετυχαίνει μέσα από τα ποιητικά νοήματα, είναι δείγμα υψηλό λογοτεχνικής μαστοριάς που δεν συναντάμε συχνά.  Με αυτή την έννοια, μπορούμε να κατατάξουμε τον Πετρόπουλο στους μεγάλους Έλληνες ποιητές του 20ου αιώνα, με κριτήριο την γραφή του σε μία κοινωνική διάλεκτο που είναι αδιαμφισβήτητα ατόφια. 
Τα ποιήματα έχουν λογική αλληλουχία, είναι προσωπικές σκέψεις βάθους, σκηνές, προσωπικές συζητήσεις που εξυψώνονται στο πεδίο του στοχασμού:

Με κοιτάει ξαναμένος και δηλώνει: 
-όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες.
Ο φίλος μου μπορεί να'ναι καλός γιατρός, 
αλλά δεν αισθάνεται
μήτε τον Έρωτα, μήτε τη Γυναίκα.

Αυτά τα τελευταία ποιήματα, εκτός από διάπυρα με ερωτισμό, είναι και μία αυτοπροσωπογραφία των τελευταίων χρόνων της ζωής του. Αθεράπευτα κυνικός (με την αρχαιοελληνική αλλά και την σύγχρονη έννοια), τείνει να επιβεβαιώσει για τον εαυτό του την υπόγεια αλλά βαθιά σχέση ρομαντισμού και κυνισμού: 

Μα, δεν είναι περίεργο
ένας κυνικός σαν κι εμένα
να βασανίζεται από αισθήματα;
Δεν είναι άδικο;

Καμπούριασα για τα καλά
Σκέβρωσα από το γράψιμο
κι απ' τις μαλακίες
κι από την μελαγχολία.
-αυτή την αβάσταχτη μελαγχολία,
που με καταδιώκει από το '44. 

Πέρα όμως από τον προσωπικό και εξομολογητικό τόνο, ο Η.Π.στηλιτεύει και την πολιτική-κοινωνική πραγματικότητα με τρόπο αριστοτεχνικό, δίνοντας με αγωνία και ειρωνία μαζί, το ποιητικό του αποτύπωμα στα αδιέξοδα της σύγχρονης κοινωνίας:

Αχ αυτοί οι μετριοπαθείς επαναστάτες.
Αχ, αυτοί που φοράνε κοστούμι τρουα-πιές.
Αχ, αυτοί που γαμάνε με τα λεφτά τους.
Τους Ποιητές θα έπρεπε να τους σκοτώνουν
σαν τα λυσσασμένα σκυλιά.
Κι ο πιο κουρνάζος Ποιητής
είναι αφελέστατο άτομο.
Και γι'αυτό επικίνδυνο.
Ο Αθώος είναι Επαναστάτης.
Πολλοί αμφισβήτησαν τον Πετρόπουλο και τον κυνήγησαν μανιωδώς για το έργο του, κυριευμένοι από εθνολαϊκιστικά σύνδρομα ή πνεύμα ηθικολογίας. Άλλοι αναγνώρισαν μέρος της λαογραφικής προσπάθειας που έκανε έτσι ώστε να βγάλει περιθωριοποιημένες ως τότε ομάδες, όπως οι πόρνες, οι χασικλήδες και οι ομοφυλόφιλοι από την σιωπή. Ωστόσο το ποιητικό του έργο δεν έχει λάβει ούτε το ελάχιστο ποσοστό της ανάδειξης που θα μπορούσε, βάσει της λογοτεχνικής του αξίας. 

Το ξέρω.
Μέ βλέπεις σαν γαϊδουράγκαθο. 
Ψάξε βαθιά και θα με βρεις.

 ______________________________________________________________________________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ:

 -Ηλίας Πετρόπουλος, Μετά-Apres, δίγλωσση έκδοση, Εκδόσεις Νεφέλη, 2004


ΔΕΙΤΕ:
-Ένας κόσμος υπόγειος, ντοκιμαντέρ
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 σχόλια: