ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΜΗΝΑΣ ΒΑΚΑΛΟΥΔΗΣ

Σχολιάστε...
"Όλοι οι άνθρωποι έχουν άπειρα να διηγηθούν. Το μόνο που αλλάζει είναι η αξία που δίνει ο καθένας στο καθετί που του συμβαίνει. Η διήγηση είναι κάτι μαγικό και ξεκλειδώνει μόνο όταν αυτός που διηγείται έχει δίψα να πει κι αυτός που ακούει έχει δίψα να ακούσει."

Ημερολόγιο Τουρ


Τι σ' έκανε να μοιραστείς το «ημερολόγιό» σου με περισσότερους ανθρώπους;

Επηρεάστηκα από τον Kerouac, τον οποίο ξαναδιάβαζα εκείνη την περίοδο. Ταξίδευε κι έγραφε για όσα συναντούσε κι όσους γνώριζε. Ξέρω φυσικά ότι η εποχή που γράφτηκε το On the Road και τα υπόλοιπα ήταν πολύ διαφορετική από τη σημερινή, τόσο για τους εκφραστές της όσο και για το αναγνωστικό κοινό. Σήμερα πιστεύω πως αυτός ο τρόπος γραφής δεν είναι ξεπερασμένος, αλλά μάλλον παραμελημένος. Ήθελα να δω αν μια αληθινή ιστορία μπορεί να συνεπάρει κάποιον, ειδικά δε κάποιον που δε με ξέρει. Αν μπορεί μια απλή διήγηση να είναι «αρκετή».

Ποια είναι τα άγχη και οι ενδοιασμοί που μπορεί να έχει ένας νέος συγγραφέας;

Στην Ελλάδα δυστυχώς νέος καλλιτέχνης θεωρείται ο 30χρονος. Το ίντερνετ δίνει σε νέους ανθρώπους την ευκαιρία να δείξουν και να προωθήσουν μόνοι τους το έργο τους όμως πέραν αυτού, οι ευκαιρίες που δίνονται από εκδοτικούς οίκους και δισκογραφικές εταιρείες είναι ελάχιστες. Όσο προωθείται το σκεπτικό αυτό (του 30χρονου «νέου» καλλιτέχνη), οι αναγνώστες/ακροατές αντιμετωπίζουν το έργο οποιουδήποτε νέου με καχυποψία ως προς την αξία του, κρίνοντας μόνο από την ηλικία του δημιουργού. Ένας φόβος λοιπόν ήταν το να αντιμετωπιστεί το βιβλίο αυτό σαν μια απλή παιδική προσπάθεια.

Τη δημιουργία ενός βιβλίου μπορείς να τη συγκρίνεις με τη δημιουργία μιας μουσικής σύνθεσης;

Οποιαδήποτε δημιουργία σε θέτει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου. Σε αναγκάζει να ξεκαθαρίσεις στον εαυτό σου, μεταξύ άλλων, τις προθέσεις σου. Είτε γράφεις ένα τραγούδι είτε γράφεις ένα βιβλίο, πρέπει να ξέρεις γιατί το κάνεις, τι θες να σημαίνει. Το σίγουρο είναι πως η συγγραφή και η σύνθεση είναι διαδικασίες ψυχαναλυτικές και ψυχοθεραπευτικές.

Θα μπορούσε το γράψιμο να σε «κλέψει» από τη μουσική;

Πέρα από κοινωνικά και επικοινωνιακά, η μουσική και το γράψιμο είναι ζητήματα προσωπικά. Έχουν δοκιμαστεί ως μέρη της καθημερινότητάς μου επί πολύ καιρό κι έχουν μείνει στη ζωή μου επειδή τα χρειάζομαι, μου κάνουν καλό. Για να το θέσω αλλιώς, βρίσκονται στη μικρή λίστα με τα πράγματα χωρίς τα οποία δε μπορώ, τουλάχιστον προς το παρόν. Το να πάρει το ένα τη θέση του άλλου δεν το βρίσκω πιθανό. Απλώς κάποιες περιόδους επικεντρώνομαι στο ένα κι άλλες στο άλλο.

Μπορείς να μας διηγηθείς κάποιο άλλο περιστατικό που δεν μπήκε στο βιβλίο ...αλλά θα 'πρεπε;

Το στοίχημα του βιβλίου ήταν να γραφτούν όλα.

Ποιο περιστατικό ή ποια στιγμή όταν την ανακαλείς στη μνήμη σου, στάθηκε αδύνατο να περιγραφεί ως προς την έντασή της;

Το πιο δύσκολο ήταν να περιγράψω την ένταση των στιγμών. Τελικά κατάλαβα πως όσος καιρός κι αν αφήσεις να περάσει πριν επιχειρήσεις να περιγράψεις κάτι, μερικές φορές είναι αδύνατο να περιγράψεις πόσο πραγματικά σε άγγιξε και σε άλλαξε.

Μείναμε με την απορία πώς είναι ο Άλλος Μηνάς. Ως προς τι σ' άλλαξε αυτή η περιοδεία;

Αποκαθήλωσε το μύθο του εξωτερικού. Το πόσο δηλαδή παρουσιάζεται ως απόλυτα απρόσιτο στις ελληνικές μπάντες που ευελπιστούν να παίξουν έξω. Το επίπεδο είναι προσιτό και οι άνθρωποι πρόθυμοι να ακούσουν πρωτότυπη μουσική και να την υποστηρίξουν. Όμως πέρα απ’ αυτό, το πιο σημαντικό που πήρα απ’ αυτή την περιοδεία είναι πως με έκανε πιο πρόθυμο να δέχομαι μια κακή εμπειρία και να την αντιμετωπίζω με ψυχραιμία, σαν να ήτανε καλή.

Σε δυο-τρία σημεία του βιβλίου σου εκφράζεις πικρία για την αντιμετώπιση των μουσικών στην Ελλάδα του 2017. Τι θα μπορούσε ν' αλλάξει; Πώς θα ήταν ιδανικά το επάγγελμα του μουσικού;

Το επάγγελμα του μουσικού είναι περίεργο, ειδικά στην Ελλάδα. Πρώτον, το να δουλεύεις ως μουσικός δε συνεπάγεται αναγκαστικά πως θα παίζεις μουσική που ο ίδιος έχεις γράψει. Οι περισσότεροι επαγγελματίες μουσικοί ζουν παίζοντας μουσική άλλων (εκτός από καταξιωμένους καλλιτέχνες και κυρίως του λαϊκού ρεπερτορίου). Τυχαίνει να παίζω σε σχήματα που παίζουν διασκευές και σε άλλα που παίζουν αυστηρά μόνο πρωτότυπο υλικό. Το βρίσκω κάπως λυπηρό να είναι πιο προσοδοφόρο το να παίζεις διασκευές σε κάποιο μπαράκι για ανθρώπους που βγαίνουν για ένα ποτό απ’ το να παρουσιάζεις τη δική σου δουλειά. Πέρα απ’ αυτή την παρατήρηση, νιώθω φοβερά τυχερός που καταφέρνω προς το παρόν να βγάζω λεφτά κάνοντας αυτό που αγαπώ.

Έχεις κρατήσει ημερολόγιο από άλλες περιοδείες ή περιόδους της ζωής σου; Πότε γράφεις;

Ποτέ δεν κρατούσα ημερολόγιο. Πρώτη ίσως φορά ήταν αυτή στο πίσω κάθισμα του μπλουζμομπίλ. Εκτός απ’ αυτό όμως, είναι πολλά ακόμα τα χαρακτηριστικά του «Ημερολογίου Τουρ» που το κάνουν να διαφέρει από τα υπόλοιπα γραπτά μου.

Αυτό που με ενδιαφέρει κατά κύριο λόγο είναι να συλλέγω ιστορίες που ακούω από άλλους ανθρώπους. Όταν βρίσκω χρόνο να συγκεντρωθώ στο γράψιμο, προσπαθώ να καταγράψω κάπως πιο μυθιστορηματικά κάποιες απ’ αυτές τις ιστορίες. Τις περισσότερες όμως φορές τα γραπτά μου είναι σύντομες ιδέες που θα μου 'ρθουν οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, τις οποίες γράφω και ξαναγράφω μέχρι να καταφέρω να τους δώσω τη μορφή και την έκταση που τους ταιριάζει περισσότερο. 

Τι θα 'θελες να κρατήσει ο αναγνώστης, που θα ταξιδέψει με το βιβλίο σου, ως μήνυμα;

Το πόσο ωραίο είναι να ζει και να ταξιδεύει κανείς παίζοντας μουσική. Ελπίζω πως μια τέτοια εμπειρία δοσμένη απ’ τη σκοπιά ενός 22χρονου θα βοηθήσει να σταματήσει να φαίνεται αυτός ο τρόπος ζωής μυθιστορηματικός ή βγαλμένος από ταινία και να φανεί αληθινός και προσιτός. 


Διαβάστε:
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 σχόλια: