ΕΠΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ 'ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ' ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΕΡΕΟΓΛΟΥ

Σχολιάστε...

Επτά ποιήματα από τη συλλογή με τίτλο "Μη μου άπτου" του Δημήτριου Περέογλου (2017)


1.
ΕΠΕΤΕΙΟΣ

Βάζο παρατημένο
λυπημένο
στην αυλή του τραπεζιού
τη στρογγυλή
ολομόναχο
κανένα τασάκι δεν το παίζει
ούτε καν το έλα σου
που σκόνταψε
σε μια κορνίζα
φιλόξενη
της γελαστής ανάμνησής σου 

η διάθεσή μου μερίμνησε
να εξωραΐσει μοναξιές
και η διακοσμήτρια
συμπόνια μου
βάζει μια πρόσχαρη
παρέα λουλουδιών
σε ωφέλεια αιχμάλωτου νερού
σα να άκουσα φτερούγισμα
μικρού χελιδονιού
μπας κι ήρθε η άνοιξη
νωρίτερα εφέτος;

μήνυμα όμως μου‘φερνε
από τη μακρινή σου χώρα:
γιατί νεκρή φύση αποθέτεις
σε μνημείο απουσίας
αφού
Θάνατος είν’ η λησμονιά
όχι η απουσία
και το κομμένο δεν ανασταίνεται·
ντροπή σου να κοροϊδεύεις
τα καημένα τ’ άνθη!


2.
ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ...

Βρέχει
έξω βρέχει
πάλι
χρόνια τώρα
πέρα βρέχει
έξω από το σπίτι
ρίχνει μια ολόιδια βροχή
χρόνια τώρα
που πέφτει
αργά-αργά
πάντα έξω
κι αυτή
πάλι!..


3.
ΑΠΑΓΩΓΗ


Αλλιώτικο κουδούνισμα ανησυχητικό
μες στα μαύρα μεσάνυχτα της συνείδησης
ήχησε επίμονα·
πετάχτηκα απ’ του δικαίου
τον ύπνο το βαθύ
βαθιά φωνή
με κάλυμμα ματιού πειρατικό
κοφτή η ανακοίνωση:
«απήχθην η μικράν Ταπείνωσις
εφ’ όσον και εάν
την επιστροφή της επιθυμείτε
σώα κι αβλαβή
λύτρα μεταμέλειας
άμεσα να καταβληθούν»

οι απαγωγείς γνωστοί:
ένας σεσημασμένος εγωισμός
με συνεργούς
το Νείκος και την Έπαρση

πισθάγκωνα δεμένη η απαίτηση
φιμωμένη η απορία

μεταμέλεια
τούτο μόνο να αρκούσε;
και πόσο ακριβή είναι η λύτρωση
η σωτηρία σαν κρέμεται
απ’ τα χέρια του απλού;

μα που πρέπει να βιωθεί
η απώλεια
η έλλειψή της να στοιχήσει
για να γυρίσει πλέον ως
λυτρωθείσα των δεινών
Φιλότης

4.
ΠΩΛΗΤΗΡΙΟΝ

Πωλείται το παρόν

Σπίτι στοιχειωμένο από αναμνήσεις
τοίχοι αμερόληπτοι προβάλλουν
σκιές από ζωές που ξεπουλήθηκαν·
πόρτες απηνείς που έκλεισαν με κρότο
αφήνοντας απ’ έξω
τη δεύτερη ευκαιρία

ένα φως που ξεχάστηκε ανοιχτό
και ποτέ δεν φώτισε
την άλλη πλευρά της λύπης·
ένα ποτήρι με λίγο νερό
που θα ‘μεινε διψασμένη
η θέληση

το λίγο από ψωμί απίκραντο
σε τραπέζι προσβολών
που ποτέ κανείς δεν γεύτηκε·
μια καρέκλα γρονθοκοπημένη
να κάθεται αμίλητη
ενώ η άλλη βουρκωμένη
να την κοιτά σωπαίνοντας…

κι ένα κρεβάτι που έμεινε
από πάντα ξέστρωτο
με πούπουλα πουλιών
και ακαταστασία ονείρων
που ποτέ δεν συμμάζεψε
η εκπλήρωση

πωλείται λοιπόν το παρελθόν
όπως είναι επιπλωμένο!

5.
ΕΞΩΣΗ

«Εμείς του πόνου οι σπάταλοι.
…Όμως αυτός, φύλλωμά μας αειθαλές το
σκοτεινό των αισθήσεων πράσινο, μια από τις
εποχές της κρυφής μας χρονιάς –όχι μόνο εποχή-
είναι θέση, οίκηση, κατάλυμα, έδαφος, κατοικία.»

R. M. RILKE «Η δέκατη ελεγεία», ΟΙ ΕΛΕΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΪΝΟ

Μεταφρ. Μαρία Τοπάλη

Μη μ’ απειλείς
με επικές φυγές
και ιπποτικές υπεκφυγές
και πάλι ερχόμενη
μετά δόξης η απουσία σου
ούτως ή άλλως
πάντοτε αλλού ήτανε
η έφιππη σκέψη σου
κι αλλού το σώμα άλογό της
δεν ξέρω αν κάποια
φρόνηση της θέλει
ψυχραμένες
ή κάποια νόηση
τελείως αφηρημένες

κι η καρδιά σου όμως
δεν πάει πίσω
που θα ‘χει λόγο·
λόγω τιμής
ας πούμε ερωτικής
ή λόγω άνοιας
εντελώς συναισθηματικής
-όχι πάλι!

όπως και να ‘χει
ποτέ δεν τα πήγαινα καλά
με τις ιδιοκτησίες
προς τι άλλωστε
συμβόλαια
δεσμεύσεις

αφού στο χωρισμό θάνατο
η διαθήκη πάντα ίδια
ο κληρονόμος πόνος
γι’ αυτό και στο ενοίκιο
πάντα έμενα
νοίκιαζα διαρκώς
και διακαώς ικανοποίηση

κι αν αμοιβαία ήταν
που ξέρεις
μπορεί και να ‘χα σχέση
αλλιώς την ανασφάλειά μου
πάλι μίσθωνα
σε έναν ιδιοκτήτη φάντασμα
τον γεροτσιφούτη Χρόνο

γι’ αυτό σου λέω
μη μ’ απειλείς

Φύγε! 

εγώ τι;
λόγω κρίσης
πού λεφτά για νοίκι·
θα πάω
στης μάνας μου
να μείνω!


6.
ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑ


«Εκτελούνται έργα»
προειδοποιητικός ο κίνδυνος
χτύπημα στον ώμο
πινακίδας φιλικής
προοικονομεί πτώση
ας έχει το νου της
η επιθυμία
εντελώς σκαμμένο
το μέσα μου κενό

καθυστερεί το έργο
-κάπου το έχω ξαναδεί-
εκ βάθρων η ανασκαφή
αποκάλυψε ευρήματα
αρχαίων ναυαγίων
εντελώς προσωπικών·
η ανάδοχος εταιρία
«επίτευξη»
σήκωσε τα χέρια ψηλά

μα κι αυτή η αθλήτρια
θέληση
τόση προπόνηση
που θα ‘πρεπε να ‘χε μάθει
πως επιτέλους
τα εσκαμμένα να υπερβεί!


7.
ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ


Μόλις θεραπευόμουν από μιας
καλπάζουσας μορφής Ηττοπάθεια
που με ταλαιπωρούσε χρόνια τώρα
ενθύμιο εσώψυχο
κάποιας μακρινής απρόσμενης
Αποτυχίας

η κορτιζονούχα επάλειψη
με της τόλμης την αλοιφή
προσώρας ευεργετική
τελικώς ενισχύεται η διάψευση

στης γειτόνισσας Ελπίδας
τα καλά χέρια αφέθηκα
ανανίπτω ταχέως
xάριν στης φιλουμένης αισιοδοξίας της
την ενδοφλέβια ένεση
και τον λεβέντη εύελπι
βηματοδότη υιό της
παραστάτη στης αυτοπεποίθησης
τις συνεχείς αρρυθμίες

μα του πυρετού ο Φόβος
άπτωτος
και η αρτηριακή ανασφάλεια
στα ύψη

εκλήθη επειγόντως
το εφημερεύον Σθένος
κι αφού με κέντησε
με της μαχητικότητος την ένεση
αναφώνησε ερρωμένως:
«Άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει»

και ω του θαύματος
ήρα τον ψυχισμόν μου
δεύρο εξήλθα
πλέον εγερμένος
ως Λάζαρος φιλόπιστος
αφήνοντας οπίσω μου
ολάκερο κράββατον
στον πόνο του!
Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 σχόλια: